आवर्जून वाचावे असे काही....

१४ ऑगस्ट - 'अखंड हिंदुस्थान स्मरण दिन'

2011-08-13T20:49:00.000-07:00

कौन यहा है,

जिसे प्राणोसे प्यार नही है ।
मगर जगतमें जुडा है शुरूसे मित्र,
कहां संहार नही है ।
ये मृत्यु क्या है, वस्त्र बदलना,
कुच पलका विश्राम साथीयों ।
जीवन तो एक अखंड परब है,
साधारण त्योहार नही है ।
जीना सबसे बडी कला है,
मगर ये एक अटल सत्य है,
की मरनेसे डरनेवाले को,
जीनेका अधिकार नही है ।

या तत्वावर मार्गक्रमण करणार्या असंख्य ज्ञात अज्ञात देशभक्तांचा, क्रांतिकारकांचा अन् अमर हुतात्म्यांचा ज्यादिवशी अपमान झाला हा तो दिवस. १४ ऑगस्ट १९४७ चा. याच दिवशी सिंध प्रांत, वायव्य सरहद्द प्रांत आणि पूर्वबंगालचा प्रांत एक क्रूर षडयंत्र रचून विभाजीत करण्यात आला. काँग्रेसचे बुळगट नेतृत्व या अधम षडयंत्राला बळीपडले. काँग्रेसने भारतमातेच्या फाळणीच्या अमुल्य तडजोडीवर स्वातंत्र्य स्विकारले.

भगतसिंग अशा खंडीत पंजाब प्रांतासाठी हुतात्मा झाले होते काय ? खुदीराम बोस अशा भंगलेल्या बंग प्रांताकरताफासावर चढले होते काय ? नाही - नाही ! हे सर्व हुतात्मे त्या अखंड हिंदुस्थानाकरीताच आत्मयज्ञास सिद्ध झालेहोते. या भारत मातेचे विभाजन करण्याचा अधिकार चर्चिल, जिन्ना व कॉन्ग्रेसला कोणी दिला ?

म्हणूनच १४ ऑगस्ट हा दिवस 'अखंड हिंदुस्थान स्मरण दिन' म्हणून संबोधला जातो. ‍

पंजाब शार्दूल उधमसिंग आणि गांधी

2011-07-02T10:58:00.000-07:00

पंजाब शार्दुल उधमसिंगांनी फाशीच्या छायेखाली न्यायालयात दाखविलेल्या धिरोदात्त वृत्तीविषयी गांधी म्हणाले,

"उधमसिंगांनी केलेले कृत्य हे वेडेपणाचे होते. असे प्रत्येक कृत्य आपल्या अहिंसक लढ्याची हानी करते. सर मायकेल ओडवायर यांच्याशी आपले मतभेद होते. पण त्यामुळे त्यांच्या हत्ये संबंधी शोक करण्यात किंवा लेडी ओडवायर नि कुटुंबीय यांच्याशी सहानुभूती दाखविण्यात प्रतिबंध येऊ नये.

मला प्रत्येक हिंदी देशभक्ताने त्या कृत्याविषयी मला वाटणार्‍या लज्जेमध्ये आणि तीन इंग्रजांचे प्राण वाचले या वाटणार्‍या माझ्या आनंदात सहभागी व्हावे असे वाटते.

वृत्तपत्रावरून आपणास समजते की, न्यायालयात आणी प्रेक्षकांसमोर उभे असता आरोपी उधमसिंगांनी करमणूक झाल्याप्रमाणे वाटणारी बेपर्वाई दाखविली. पण मला त्याची वाहवा वाटत नाही. माझ्या दृष्टीने ते एक तशाच पुढे चालू राहिलेल्या वेडाचेच चिन्ह होते. आरोपीला आपल्या तथाकथित शौर्याचा नशापान केल्याप्रमाणे मद चढलेलाआहे." ‍ ‍

कसबा पेठेतील पुण्येश्वर महादेव आज कुठे आहे ?

2011-05-30T08:36:00.001-07:00

पुणे हे नाव कशावरून पडले ? पूर्वी याला पुण्य विषय म्हणत असत हे आपण बघितले. पुण्यामध्ये पुर्वी पुण्येश्वर महादेवाचे मंदीर होते. ज्यावरून पुण्य विषय अर्थात पुणे हे नाव प्रचलित झाले. आज हे नाव असलेली जागा आहे, पण पुण्येश्वराची वास्तू कुठे आहे ? त्या वास्तूवर आज काय आहे ? ज्या नावावरून पुणे नाव विख्यात आहे तो पुण्येश्वर महादेव आज कुठे आहे ?

कसबा पेठेतील कुंभार आळी भाग. या जवळ पुण्येश्वर चौक ही जागा आजही दाखवली जाते. फक्त नाव आज कसेबसे शिल्लक आहे. पण तो महादेव कुठे आहे ?

धाकटा शेख सल्ला दर्गा आणि थोरला शेख सल्ला दर्गा असे दोन आज विद्यमान आहेत. जेथे पुण्येश्वर महादेव होता तेथे थोरला शेख सल्ला दर्गा आहे. जेथे केदारेश्वर महादेव होता तेथे धाकटा शेख सल्ला दर्गा आहे. गेल्या पावसाळ्यांत नव्या पूला खालील धाकटा शेख सल्ला दर्ग्याचे नदीकाठचे तटबंदीचे बांधकाम ढासळले. त्या ढीगार्यांतून हेमाडपंथी धाटणीचे खांब आणि मंदीरांचे अवशेष आढळले. दैनिक सकाळने या बातमीची प्रसिद्धी तत्कालीन वृत्तपत्रांमध्ये केलेली होती. इतिहास संशोधक पांडुरंग बलकवडे यांनी यात परिश्रमपूर्वक संशोधनकरून हे अवशेष मूळ केदारेश्वराचेच असल्याचा दाखला दिलेला होता. सध्या हे सर्व अवशेष भारत इतिहास संशोधन मंडळ, पुणे येथे सुरक्षीत आहेत. जिज्ञासूंनी जावून या कलात्मक वैभवाचे अवशेष समक्ष जावून पाहावेत.

पंजाब शार्दूल सरदार उधमसिंग

2010-08-29T02:38:00.001-07:00

"ब्रिटिश साम्राज्यशाहीच्या टांचेखाली लोकांना उपाशी मरतांना मी हिंदुस्थानात पाहिलेले आहे. अमृतसर येथे जनरल डायरने ओडवायरच्या अधिपत्याखाली केलेल्या अमानुष कत्तलीची दृष्ये मी प्रत्यक्षात पाहिलेली आहेत....ओडवायरचा वध करून हा प्रतिशोध मी घेतला नसता, तर हिंदुस्थानच्या नावाला कलंक लागला असता. तुमच्या फाशीच्या शिक्षेची मला पर्वा नाही. मी माझ्या देशासाठी बलिदान करीत आहे. वंदे मातरम् !"

पंजाब शार्दूल सरदार उधमसिंग

साध्वी ऋतंभरादेवीकृत अमरकाव्य

2010-07-06T08:42:00.000-07:00

साफ उठादो अब दुकाने यहाँसे काले धंदोंकी ।

दाल न हरगीज गलने देना अब स्वार्थकें अंधोंकी ।

सबसे कहदों के ये धरती हैं आजादींके बंदोंकी ।

भगतसिंहकें इस भारतमें जगह नहीं जयचंदोंकी ।

अब न चलेगा काम दोसतो केवल जयजयकारोंसे ।

संभलकें रहना अपने देशमें छिपे हुए गद्दारोंसे ।

- साध्वी ऋतंभरादेवीकृत अमरकाव्य

माझी जन्मठेप - स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर

2010-05-25T07:51:00.000-07:00

इतक्यात एक लोखंडी बिल्ला आणून शिपायाने हातात दिला. हा तो बंदीवानाच्या छातीवर रूळणारा क्रमांक ! त्या बिल्ल्यावर बंदिवानाची सुटकेची मिति दिलेली असते. माझी मिति ! मला सुटका तरी आहे का ? का मरण हीच माझ्या सुटकेची मिति ? काही औत्सुक्य, काही निराशा, काही विनोद अशा मिश्र भावनेने मी बिल्ल्याकडे पाहिले. सुटकेचे वर्ष १९६० इसवी ! क्षणभर त्याचा अर्थ काहीच प्रकाशला नाही. क्षणा दो क्षणात त्यातील भयंकर अर्थ प्रकाशला ! शिक्षा १९१० व्या वर्षी नि सुटका १९६० व्या वर्षी !

...... निष्ठुर विनोदाने म्हणाला, "काही चिंता नाही. दयाळू सरकार तुम्हाला १९६० साली सोडीलच सोडील."

मी उपहासत म्हणालो, "पण मृत्यु अधिक दयाळु आहे. त्याने मला त्यापूर्वीच सोडून दिले तर !"

दोघेही हसलो. तो सहज हसला. मी प्रयत्नपूर्वक हसलो. सुपरिटेंडंट आणखी काही चर्चा करून गेला. मी खाली बसलो. सर्वजण निघून गेले. मी नि माझी शिक्षा असे दोघेच एकटे उरलो. आणि त्या उदास कोठडीत एकमेकांच्या तोंडास तोंड देऊन निरखू लागलो.

- माझी जन्मठेप
- स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर

हम बुलबुले हैं क्या ????

2010-04-17T18:38:00.001-07:00

फाळणी झाल्यानंतर हिंदुस्थानातून एक गितकार इकबाल महंमद हा पाकिस्तानात निघून गेला. पूर्वी या अभाग्याने एक गीत लिहिलेले होते जे फाळणीनंतर डोक्यावर घेतले गेले. ते गीत होते,

"सारे जहाँसे अच्छा ! हिंदोस्ताँ हँमारा !
हम बुलबुले हैं इसकी ! ये गुलसिताँ हँमारा !!"

हे गीत लिहिणारा मात्र खरच बुलबुल होता जो फाळणी नंतर भुर्रकनपाकिस्तानात उडाला. मग त्याला तो "सारे जहा से अच्छा" असा हिंदुस्थान परका व उपरा वाटू लागला.

दुर्दैव हे कि आमच्या हिंदु पिढीला बालपणापासूनच दूरचित्रवाणी व आकाशवाणीच्या माध्यमातून या गीताचे डोस बाळकडू पाजल्यासारखे दिले गेले. त्या मध्ये समग्र हिंदुंना "बुलबुल" या भिकार पक्षाची उपमा दिली गेली. बुलबुल हे कशाचे प्रतिक आहे, हे मी वेगळे सांगायला नको. हिंदी चित्रपटातील भिकार गाणी काढलीत तर बुलबुल कशाचे प्रतिक आहे हे आपल्या झटकन लक्षात येईल.

आम्ही बुलबुल आहोत काय ? जगाला ठाऊक आहे की हिंदु जाती ही एका महान संस्कृतीची आणि दिव्यात्म्यांची उत्तराधिकारी आहे. ही रामसंस्कृती, कृष्णसंस्कृती, भरत, भगिरथ, विक्रमादित्य, दधिची, विश्वामित्र, परशुराम, आदि शंकराचार्य, ज्ञानेश्वर, तुकाराम, रामदास, महाराणा प्रताप, छत्रपति शिवाजी महाराज, स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर यांच्या सारख्या असंख्य दिव्य विभूतींनी ज्या भारत देशात जन्म घेतला ते सर्व आम्ही, एका उज्वल परंपरेचे उत्तराधिकारी - बुलबुले आहोत काय ? लाज नाही वाटत का असे उच्चारायला ?

खुशाल शाळेत शिकवले जाते, फार पूर्वी जेव्हा भारतवर्षातून सोन्याचा धूर निघत होता, तेव्हा जगभरातले चोरटे, बलात्कारी, लफंगे भारत मातेला "सोने की चिडीया" म्हणून संबोधत होते. परम पवित्र भारत मातेला तुम्ही 'सोने कि चिडीया' म्हणून संबोधताना व नव्या पिढीला हे बाळकडू पाजताना तुम्हाला संकोचाचा अनुभव आला नाही ? काय शडयंत्र आहे हे ? काय शिकवायचा प्रयत्न आहे हा आम्हाला ?

नविन पिढीला हे शिकवायला संकोच वाटतो का की तुम्ही,
"नाभिषेको न संस्कारः सिंहस्य क्रियते वने ।
विक्रमार्जित राज्यस्य स्वयमेव मृगेन्द्रता ॥"

हे सांगणार्‍या विक्रमादित्याचे वंशज आहात. बुलबुल नाही तर नरकेसरीआहात. नरसिंह आहात. पराक्रमाचा डंका वाजवा. आपल्या सारे जहासे अच्छा असणार्‍या हिंदुस्थानला पुन्हा अखंड करा. " ‍ ‍

स्वातंत्र्यविर सावरकर लिखित माझी जन्मठेप मधील एक उत्तम उतारा

2009-11-13T08:57:00.000-08:00

"होय. त्या 'महाराजा' आगबोटीवर जन्मठेप्याचे चढणे म्हणजे प्रेताच्या तिरडीवर जिवंतपणीच बांधले जाणे होते. आजपर्यंत जे शेकडो हजारो जन्मठेपी अपराधी त्या भयंकर बोटीवर चढून काळेपाण्याकडे गेले त्यातून हजारी दहाही जिवंतपणी देशास परत येऊ शकले नाहीत. १८-२० वर्षाची चढत्या तारूण्याची पोरे त्या जहाजावर पाय टाकताच ८० वर्षाच्या म्हातार्‍यासारखी प्रेतकळा आलेली दिसू लागत. मनुष्य एकदा तिरडीवर बांधला गेला म्हणजे जसे त्याचे आप्तेष्ट तो या जगातून कायमचा जात आहे म्हणून समजतात आणी त्या भावनेने दुःखित, विस्मित वा स्तिमित होऊन शून्यपणे त्याच्या त्या प्रेतयात्रेकडे पाहतात, त्याचप्रमाणे काळेपाण्यास जाणार्‍या त्या बोटीवरील जन्मठेपी चढू लागले म्हणजे लोक ते स्वदेशास मेले असे समजून त्यांच्याकडे शून्यपणे पाहत उभे राहात, तसेच माझ्याकडेहि ते पाहत होते. मी या जगतास मेलो अशी भावना त्यांच्या मुद्रेवर स्पष्ट उमटलेली होती आणि ती खरी होती. मी खरोखरच तिरडीवर चढवला जात होतो. फरक इतकाच की मी तीरडीवर बांधला जात आहे आणी माझी प्रेतयात्रा निघत आहे हे मला कळत होते. हे हि कळत होते की, जे शेकडो लोक मजकडे पाहत आहेत यात बहुतेक निर्ममत्व व उदासीनपणेच पाहणारे आहेत. जसे मार्गावरून चालता चालता आकस्मिक कोणाचे तरी प्रेत जाताना आपण क्षणभर "मेला वाटते कोणी तरी" असे म्हणत पहात पहात उभे राहून पुढे चालते होतो ! आणि त्या वेळेस मी प्रेत होत आहे या कळण्यापेक्षा हजारो देशबांधव 'आ' करून मजकडे नुसते पाहत उभे आहेत या कळण्याचेच मला अधिक दुःख वाटले. त्यातील एक तरी मनुष्य मला असे सांगता, " जा, बंधो जा ! तुझ्यामागे मी आणि आम्ही तुझ्या व्रताचे पारणे फेडून या आपल्या हिंदुस्थानास..............." तर माझ्या तिरडीची तेथल्या तेथेच फुलांची सेज झाली असती !"
{माझी जन्मठेप - स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर}

स्वातंत्र्यविर सावरकर लिखित माझी जन्मठेप मधील एक उत्तम उतारा

2009-10-24T17:27:00.000-07:00

"हा शक्तिचा दुर्व्यय आहे ना ? बर तर देशसेवेसाठी या परिस्थितीत आणखी आधिक महत्वाचे एखादे कृत्य तुम्ही काय करू शकता आहां काय ? जो हो म्हणेल त्याने हे काम न करता ते अधिक महत्वाचे कार्य करावे. पण हाच वेळ केवळ रिकामी चिंता आणि तळमळ करीत वा आपसात निरर्थक वादविवाद करीत घालविण्यापेक्षा तर या तुच्छ पतितांना शिक्षण देण्यात, त्यांची मनःप्रवृत्ती परोपकारी करण्यात तो वेळ जावा हे अधिक देशकल्याणकारक नव्हे काय ? आणखी असे पाहा की आपण गावागावातून प्राथमिक शाळा काढण्याचे ठराव आणतो. ते शिक्षण देण्यास कोणी तरी पुढे आले पाहिजेना ? प्राथमिक शाळांत असा शिकवित जन्म घालविण्याचे व्रत कोणीतरी घेतलेच पाहिजेना ? मग ते त्रासदायक काम आम्हीच का करू नये ? आम्ही तेवढे अध्यापकांच्या लठ्ठ पगाराच्या आणि मानाच्या खुर्च्या आडवाव्या आणी खेड्यांतून बाराखड्या घोकित शिक्षण देण्याचे त्रासदायक काम इतरांनी करावे ही इच्छा अन्याय्य नाही का ? पतितांनाच उद्धरण्याचे कार्य राष्ट्रीय हितास अवश्य आहे. मोठमोठे पंडित मिशनरी युरोपिय तुरूंगात केवळ या कार्यास आपले आयुष्य वाहून घेतात. मग आपण या ठिकाणी त्याच दृष्टीने तेच कार्य का करू नये ? आपल्या संगतीत ते येताच स्वराष्ट्र, स्वदेश, स्वजाती यांच्या कल्पना त्यांच्या मनात उभ्या राहतात. आपण त्यास इतिहास सांगतो तेव्हा त्यांच्या तोंडावरही तेज चमकू लागते, ते पतित आहेत ? आणी आपण कोण आहोत ? उपजत मुक्त थोडेच आहोत ! सुधारले तर तेही सुधारतील. म्हणून जोवर दुसरे अधिक महत्वाचे देशकार्य करिता येत नाही तोवर हे अत्यंत त्रासदायक पण म्हणूनच जे करण्यात खरी देशसेवा आहे ते, आपल्या या हीन दीन पतित बंधूस आपल्यास देण्याची योग्यता आहे तितके तरी शाब्दिक, बौद्धिक, राष्ट्रीय आणी आत्मीय शिक्षण देण्याचे कार्य आपण करीत राहिले पाहिजे."

{माझी जन्मठेप - स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर}

मित्रांनो रामराम - स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर

2009-10-16T18:36:00.000-07:00

"डोळ्यांत तेल घालून आपल्या राष्ट्रमातेच्या प्रगतीवर जागरूक लक्ष ठेवा. इतके कार्य झाले किंवा इतका प्रयत्न केला या मोजमापावर प्रगतीचे मूल्य ठरवू नका; तर आपल्या लोकांनी किती क्लेश सोसले नि किती आत्मत्याग ते सतत करू शकले या कसोटीवर त्या प्रगतीचे मूल्यमापन करायला शिका. कारण कार्यनिष्पत्ती हा योगायोग आहे; परंतु आत्मत्याग हा नियम आहे. आत्मत्यागाच्या खंबीर पायावरच अभिनव नि अतिभव्य राज्यांची विभवमंदिरे उभी राहतात. हुतात्म्यांच्या रक्षेत रूजलेले राज्यवृक्षच विस्तीर्ण वाढतात, विभवसंपन्न होतात. इश्वराने दिलेला प्राण त्याच्या चरणी पुन्हा अर्पण करीपर्यंत आणी इश्वरी कार्याची परिपूर्तता होईपर्यंत अशा अभिनिवेशाने कार्य करीत राहा की एकतर हुतात्म्याची पुष्पमाला तरी मस्तकावर मिरवाल किंवा विजयाचा तेजोमुकुट तरी जिंकून घ्याल ! येतो ! प्रिय सुहृदांनो ! माझा हा अखेरचा प्रणाम स्वीकारा !"

वंदे मातरम् !

हुतात्मा बाळकृष्ण हरि चापेकर यांचा एक अल्पज्ञात पराक्रम

2009-10-16T18:25:00.000-07:00

मुंबईस आताच्या डॉ. भडकमकर रोडवर 'चुनाम किल्न' लेनमधील आपल्या नवीन बंगल्यात प्रो. एन्. जी. वेलीनकर राहात असे. त्यानी ख्रिश्चन धर्म स्विकारलेला होता. हिंदु देव देवतांची निंदा करणे हा त्याचा धंदा होऊन बसलेला होता. सुधारकांवर नि अशा बाटग्यांवर चापेकरांचा राग असे. तेव्हा ३१ ऑगस्ट १८९६ ला आपले एक मित्र दत्ता भुस्कुटे नि बापुराव चापेकर यांच्यासह दामोदरपंत रात्री वेलिनकरांना भेटायला गेले. आपणास ख्रिश्चन व्हायचे आहे, असे सांगून त्यांनी घरात प्रवेश मिळवला. तेथे वेलिनकरांनी चापेकरांसमोर हिंदु देवतांची हेटाळणी सुरू केली. एव्हाना रात्रीचे १०.३० वाजले होते. धर्मांतराच्या गप्पात बापुराव चापेकरांनी आपल्या हातातील पोलादी काठीचा फटका वेलीनकराच्या डोक्यावर हाणला आणि दूसरा पाठीत. मग तिघेही निघून गेले. पुढे वेलीनकरला, " तू स्वधर्म सोडून परधर्मात गेलास, करता हे सौम्य प्रायश्चित्त देऊन आम्ही कोल्हापूरला निघून गेलो !" असे पत्रही चापेकरांनी पाठविले. पण पोलिसांना वेलिनकराचे मारेकरी सापडले नाहीत.

देश द्रोही द्रविड बंधुंचा वध

2009-10-16T18:12:00.000-07:00

वासुदेवराव चापेकर व महादेवराव रानडे हे लुंगी नेसून, जाकीट घालून, डोक्याला फेटा घालून पठाणी पोलिसाच्या वेषात भरलेली पिस्तुले घेऊन, पुण्यातील खुन्या मुरलीधराच्या बोळात द्रविडांच्या वाड्यात गेले. तेथे माडीच्या खालूनच त्यांनी विचारले,

"गणपतराव इथेच राहतात काय ?"

द्रविडने माडीवर मित्रांसह बिजिकचा डाव मांडलेला होता. त्याने बाहेर येऊन हिंदुस्थानीत विचारले,

"कौन है ?"

वासुदेवरावांनी मग वर जाऊन म्हटले की,

"तुमको ब्रुईन साहेबने आपने बंगलेपर बुलाया है !"

येताना रामचंद्रालाही घेऊन या असेही त्यांनी सांगितले. पाचच मिनिटात बक्षिसाच्या लोभाने दोघे द्रविड बंधू कपडे करून खाली आले. आणि त्या शिपायांबरोबर चालू लागले. वासुदेवराव म्हणाले,

"आपण प्रथम फरासखान्यावर जाऊ नि मग टांगा करून लष्करात (कँपात) ब्रुईनसाहेबाच्या बंगल्यावर जाऊ."

वळणावर ते वळले नि वासुदेवराव व रानडे यांनी आपली भरलेली पिस्तुले हातात घेऊन रस्त्यावरच्या दुसर्‍या दिव्याजवळ, आपली तोंडावरली उपरण्याची आवरणे काढून रात्री ९.३० वाजण्याच्या क्षणभर आधीच पिस्तूल नि रिव्हॉल्वर अनुक्रमे रामचंद्र नि गणेश शंकर द्रविड यांच्या पाठीत झाडले. दोन आवाज झाले. त्यावेळी ९.३० झालेले होते. पुण्यात त्याकाळी दररात्री साडे नऊला तोफ उडत असे. लोकांना वाटले तोफेचेच हे आवाज.

द्रविड वधाची ही जागा आताच्या टिळक महाराष्ट्र विद्यापिठाच्या ५२१ सदाशिव पेठ येथील कार्यालयसमोरील रस्त्यावर आहे. जवळच्याच शिवाजी मंदिर नि पेरूगेटकडे जाणार्‍या रस्त्याच्या चौकात पहार्‍यासाठी वासुदेवरावांनी खंडेराव साठे यांना सशस्त्र उभे केले होते. कामगिरी फत्ते झाल्यावर सगळे जण हत्यारे खिशात टाकून धावतच जवळच्या नातूवाड्यावरून आपल्या घरी लोंढ्यांच्या वाड्याकडे धावत गेले.

गोळ्या लागताच "खून ! खून ! पोलिस ! पोलिस !" असे ओरडत दोघेही हरामखोर द्रविड बंधू रस्त्यावर कोलमडले. खर्‍या पोलिसांनी त्यांना ससून हॉस्पिटलात हालवले. पण तेथे दोघेही दुसर्‍याच दिवशी मरण पावले. दामोदरपंत चापेकर यांच्या फाशीस कारणीभूत ठरलेल्या देशद्रोहाबद्दलचे असे बक्षिस चापेकर व रानड्यांनी द्रविड बंधुंना दिले.

हुतात्मा वासुदेव हरि चापेकर यांचा पराक्रम

2009-10-16T17:56:00.000-07:00

वासुदेवराव चापेकर व महादेव रानडे यांना ब्रुईन साहेबाने चौकशी करता पुण्यातील फरास खाना चौकीवर चौकशी करीता बोलावलेले होते. फरास खान्यात संध्याकाळी ५ वाजेपर्यंत त्यांना ठेऊन प्रश्न विचारण्यात आले. रामा पांडू फौजदार तेथे होताच.पण ब्रुईनही होता. चौकशीत रामा पांडूने त्यांना जातीविषयक शिव्या दिल्या.

"पेशवाई घालवली..... आता इंग्रजांचेही राज्य बुडवायला निघाले आहेत."

यावर वासुदेवराव चापेकरांनी सुद्धा त्याला अगदी पुणेरी इरसाल शिव्या दिल्या.

शेवटी रामा पांडु म्हणाला, "चापेकर तेवढे साले हराम खोर ! नि तुझ्या अंगावर काय लपवल आहेस ? "

असे म्हणत त्यांचे धोतर चापपण्यासाठी सरसावला.

त्यासरशी वासुदेवरावांनी, " त्या दिवशी वाचलास.........."

असे म्हणून अनपेक्षितपणे पटकन आपले पिस्तूलच बाहेर काढले नि ते ताडकन रामा पांडूवर झाडले. पण त्यांची गोळी पांडुच्या केवळ एक इंचावरून गेली व तो बचावला. या प्रकाराने संपूर्ण फरासखाना हादरला. पण तेवढ्यात ब्रुईनने व इतरांनी चापेकरांच्या ताब्यातून झटकन पिस्तूल ताब्यात घेतले. रामा पांडुला गर्भगळीत व्हायची पाळी आलेली होती.

वासुदेवराव ब्रुइनला अत्यंत तेजस्वी पणाने म्हणाले,

" होय, आम्हीच ! आम्हीच काल द्रविडांना ठार मारले. काल मोका मिळाला नसता, तर आम्ही द्रविडांना भर कोर्टात ठार केलं असत ! चापेकर हराम खोर व भित्रे नाहीत ! राष्ट्र कार्यासाठी ते हसत हसत फासावर जातात. आम्ही पण अण्णांच्याच (हुतात्मा दामोदर हरि चापेकर - थोरले बंधु) मार्गाने जाणार."

त्यांचे ते रौद्र तांडव बघून ब्रुईन, केनेडी इ. गोरे पोलिस अधिकारी चांगलेच हादरून गेले.

हुतात्मा दामोदर हरि चापेकर - १ पत्र

2009-08-21T10:32:00.000-07:00

" आजपर्यंत आपण उभयतांनी आम्हास पुष्कळ प्रकारे बोध केला. परंतु आम्हास रूचला नाही. व अजूनही आम्ही केले हे वाईट केले असे आम्हास वाटत नाही. इतकेच नाही तर पुढे फासावर जाताना सुद्धा वाईट वाटणार नाही. याविषयी आम्ही पदर पसरून माफी मागतो. आम्ही ज्यावेळी भयंकर कृत्यास हात घालीत होतो. त्यावेळी भावी स्थिती मनात येत नसे असे नाही. पण त्याची पर्वा करीत नव्हतो व आताही आम्ही करीत नाही. लग्न समारंभात निघालेल्या मिरवणुकीपेक्षा आम्ही या अंतकालच्या मिरवणुकीस जास्त महत्व देतो."

हुतात्मा दामोदर हरि चापेकर

- (वडिलांना लिहिलेले पत्र - दि.१२/१०/१८९७)

हुतात्मा वासुदेव हरि चापेकरांचा एक पराक्रम

2009-08-16T07:12:00.000-07:00

रामा पांडु हा फौजदार हराम खोर होता. चापेकर बंधुंच्या प्रत्येक धर्म कार्यात त्याने सतत काम केलेले होते. तो पुण्यातील जोगेश्वरीच्या बोळात रहात असे. प्रतिदिनी संध्याकाळी फरासखान्यातून तो इकडे जाई. तेव्हा भरलेली पिस्तुले घेऊन वासुदेवराव चापेकर नि रानडे जोगेश्वरीच्या देवळाच्या बाहेरील ओट्यावर बसले. २५ जानेवारी १८९८ ला रात्री ८.३० वाजता रामा पांडू फरास खान्याबाहेर पडून चालत तिथे येताच वासुदेवराव तीरासारखे त्याच्यामागे धावले. त्यांच्यासवे रानडेही धावले. वासुदेवरावांनी रामा पांडूच्या दोन्ही खांद्यात झटकन गोळी झाडली. ती त्याला लागताच ते दोघे तसेच मागे फिरून जवळच्या चिपळूणकरांच्या दगडी फरशीच्या बोळात रानड्यांसह पळाले. तोच त्या बोळातून पलीकडून २ पोलिस उलट दिशेने येताना त्यांना दिसले. तेव्हा रानड्यांनी धावता धावता आपले पिस्तूल त्यांच्या मध्यात झाडले. तेव्हा घाबरून त्यापैकी एक शिपाई एका बाजूला नि दूसरा शिपाई दुसर्‍या बाजूच्या भिंतीला चिकटून अंग चोरून उभे राहिले. वासुदेव राव नि रानडे त्यांच्यामधून क्षणार्धात पुढे निसटून गेले. पिस्तूलातील काही तांत्रिक दोशांमूळे रामा पांडू मरता मरता वाचला.

हुतात्मा दामोदर हरि चापेकरांचा एक पराक्रम

2009-07-31T07:46:00.000-07:00

१८९४ मध्ये पुण्यात मुसलमानांनी दंगा केला. तेव्हा हिंदूंनी त्यांना चांगले झोडपून काढले. तालमीतील लोक त्यात पुढे होते. चापेकरही रात्रीबेरात्री बाहेर पडत नि रात्री उशीरा घरी परतत. भाऊंना (वडिलांना) ते कळले तर ते संतापतील, म्हणून दामोदरराव व बापुराव चापेकर वाड्याच्या भिंतीवरून उड्या टाकून आवारात येत. दामोदरपंतांच्या पत्नी दुर्गाबाई यांना बाहेरून हळूच दार उघडायला सांगत नि घरात जात. एकदा ते असे बाहेरून आले नि हातातील गुप्ती म्यानाबाहेर काढून ती लांब धरीत म्हणाले, "हे पाहा मी काय केले आहे." दामोदर रावांच्या पत्नीने पाहिले तर त्या गुप्तीवर रक्ताचे ओले डाग होते. कारण, त्यांनी पुण्यातील दारू वाला पुलाखालीच एका गुंडाला यमसदनास पाठविलेले होते.

हुतात्मा दामोदर हरि चापेकर लिखीत अमर काव्य

2009-07-23T08:35:00.000-07:00

अरे मूर्ख हो मर्द झाला कशाला ।

मिशा मोठमोठ्या धराव्या कशाला ।

न लज्जा तुम्ही भोगिला दास्य हाय ।

करा हो तरी जीव जाया उपाय ॥ १ ॥

अरे मारिती वासरे आणि गाई ।

महादुष्ट चांडाळ जैसे कसाई ।

हरा क्लेश तिचे मारा आंग्ल मारा ।

रिकामे नका राहू भूमीस भारा ॥ २ ॥

हिंदुस्थान असे जनांत म्हणति लोकासी या सर्वही ।

येथे आंग्ल कसे स्वराज्य करिती जाणा महालाज ही ।

नावाला विसरू नका दृढ धरा देशाभिमाना मनी ।

ठोका दंड उठा भिडा सुयशया दुष्टाचिया कंदनी ॥ ३ ॥

होते पूर्वज आमचे दृढ कसे झुंजावया कंदनी ।

गेले मेळवुनी यशास आपुल्या देशासी या रक्षुनी ।

त्यांचे पोटी आम्ही कसे निपजलो भानूस जैसा शनी ।

नेले राज्य हरूनी आमुचे तरी लज्जा न वाटे मनी ॥ ४ ॥

- हुतात्मा दामोदर हरि चापेकर

हुतात्मा राजगुरू यांचा एक अल्पज्ञात पराक्रम

2009-07-19T07:50:00.000-07:00

राजगुरू काशी येथे असतानाची गोष्ट.या वेळी अनाथ हिंदु मुलांना बाटवून मुसलमान करण्याची चळवळ सोमालीया आणि हसन निजाम यांनी दिल्ली येथे चालवली होती. तेव्हा त्यांना उडवण्याचे काम झाले पाहिजे, असे बाबाराव सावरकरांनी राजगुरु आणि सावरगावरकरांना सांगीतले. मग दिल्ली येथे मुसलमानी वस्तीत राजगुरु इस्लामी वेशात पाच सहा दिवस राहिले. दि. ३० जानेवारी १९२८ रोजी राजगुरुंनी सोमालीया भाई याला यशस्वीरीत्या गोळ्या झाडून कंठस्नान घातले. नंतर ते गुप्तपणे मथुरेस निघुन गेले.

तुका म्हणे त्याच्या थुंका तोंडावरी....

2009-07-07T07:33:00.000-07:00

संत मागे पाणी नेदी एक चूळी ।
दासीस आंघोळी ठेवी पाणी ॥ १ ॥

संतांसी देखोनी होय पाठमोरा ।
दासीचिया पोरा चुंबन देतो ॥ २ ॥

संतासी देखोनी करितो टवाळ्या ।
भावे धुतो चोळ्या दासीचिया ॥ ३ ॥

तुका म्हणे त्याच्या थुंका तोंडावरी ।
जातो यमपुरी भोगावया ॥ ४ ॥

===========================================
सोईर्‍यासी करी पाहुणेर बरा ।
कांडितो ठोंबरा संता लागी ॥ १ ॥

गाईसी देखोनी बदबदा मारी ।
घोड्याची चाकरी गोड वाटे ॥ २ ॥

फुले पाने नेतो वेश्येसी उदंड ।
ब्राह्मणासी खांड देऊ नेदी ॥ ३ ॥

बाईलेच्या गोता आवडीने पोसी ।
मातापित्यांसी दवडोनि ॥ ४ ॥

तुका म्हणे त्याच्या थुंका तोंडावरी ।
जातो यमपुरी भोगावया ॥ ५ ॥

- संत तुकाराम

भगतसिंग सुटकेची मागणी करणे मी हीनपणाचे समजतो....

2009-07-02T09:36:00.000-07:00

सविनय निर्बंधभंगाच्या आंदोलनानंतर गांधींजी व्हाइसरॉयसमवेत बोलणी करण्यासाठी १७ फेब्रुवारीस (१९३१) जाणार, गांधी आयर्वीन करार होणार असे प्रसिद्ध झाले. या करारावरील गांधींची स्वाक्षरी महत्वपूर्ण होती. चंद्रशेखर आझाद, राजगुरू यांचा बाबाराव सावरकरांशी जिव्हाळ्याचा संबंध होता. भगतसिंग तर अवघ्या क्रांतिकारकांचे भूषण होते. बाबाराव सावरकरांनी भगतसिंग आदींची फाशी रद्द होण्यासंदर्भार पुष्कळ खटपट चालविली. बाबारावांनी गांधींची जाऊन भेट घेतली.

बाबाराव गांधींना म्हणाले, " आपण उद्या दिल्लीला जाणार आहात.आपला व्हाइसरॉयशी करार होईल. अशावेळी राजबंद्यांच्या मुक्ततेची पहिली अट असते, ती आपण घालावी."

गांधी म्हणाले, "मी ती अट घालणार आहे. ते माझे कर्तव्यच आहे."

त्यावर बाबाराव म्हणाले,"पण राजबंद्यात क्रांतिकारी वा अहिंसावादी असा भेद केला जाऊ नये. जगात कोठेही असा भेद केला जात नाही."

तेव्हा मात्र गांधींजींनी आपले खरे अंतरंग दाखविले. ते म्हणाले, " हे पाहा सावरकर, माझे धोरण असे आहे की, प्रतिपक्ष जे देणे शक्य आहे, तेवढेच मागून समाधान मानावे. अत्याचारी (?) लोकांना सरकार सोडणार नाही, हे जर निश्चित माहीत आहे, तर त्यांच्या सुटकेची मागणी करण्यात काय अर्थ आहे ?"

बाबारावांनी मग स्पष्टपणे त्यांना सांगितले, "हे आपले धोरणच मला योग्य दिसत नाही. कारण मग स्वराज्याची मागणी तरी कशी करता येईल इंग्रज ते देणारच नाहीत. आपण आपले इकडचे तिकडचे फालतू आधिकार मागावेत."

या युक्तिवादावर गांधी गप्पच झाले. पण मग थोड्या वेळाने बाबारावांना म्हणाले, "हे पाहा, अत्याचारी लोकांना सोडा म्हणणे हे हीनपणाचे आहे. ते मी करणार नाही. माझ्या अहिंसेच्या ब्रिदाविरूद्ध मी कसा जाऊ ?"

गांधींचे असे खरे स्वरूप बाहेर येताच बाबारावांनी त्यांना फटकारले, " मग स्वामी श्रद्धानंदांची हत्या करणार्‍या अब्दुल रशीदसाठी हिंदूंना नि स्वामीजींच्या चिरंजीवांना, भाई अब्दुल रशीदला क्षमा करा म्हणून तुम्ही म्हणालात, तो हीनपणा नव्हता का ? तोच हीनपणा शस्त्रधारी राजबंद्यांसाठी का करीत नाही ?"

या रोखठोक प्रश्नाला गांधींकडे उत्तर नव्हते. मग आपणास जणू कोणी आतून हाक मारीत आहे, अशा अविर्भावात, 'हो, आलोच,' करीत ते उठले नि आत गेले, ते गेलेच ! पुढे बाबारावांनी त्यांना त्याच मागणीचे एक नोंदपत्र मुंबईहून पाठविले. त्याला गांधींनी पुन्हा स्पष्टच उत्तर धाडले की," भगतसिंगादी अत्याचारी राजबंद्यांच्या सुटकेची मागणी करणे मी हीनपणाचे समजतो !"

प्रमुख हिंदूं कालगणना

2009-04-16T11:56:00.000-07:00

गणित व अंकांच्या अविष्काराप्रमाणे कालगणनेची परंपरा हिंदूंनीच स्थापन केली. चिनी सनाच्या पूर्वी कालगणनेचा इतिहास यूरोप, रशिया, अफ्रिका, ऑस्ट्रेलिया वा अमेरिका देशांमध्ये उपलब्ध नाही. आपली ही दरिद्रता झाकण्यासाठी या लबाडांनी सृष्टीचा निर्माण काल इ.स. पूर्व ४ ते ५००० वर्षे जुना इतका वर्तवला आहे. ईसवीसनच्या आधिचा काळ हा ईसवीसन पूर्व मानून खरडवला जातो.ईसवीसनाच्या ५७ वर्षे आधी आमचा वर्तमान विक्रम संवत् प्रचलित झालेला आहे. बर विक्रमसंवत्सराच्या आधि घडलेला इतिहास, विक्रम पूर्व अशा विकलांग कालगणनेवर आधारीत नाही. सम्राट विक्रमादित्याच्या आधी आनेक संवत्सर प्रचलित झाले, ज्यात युधिष्ठिर, श्रीरामराज्याभिषेक आणि सृष्टी संवत्सर प्रमूख आहेत.हिंदूंचा सृष्टी संवत्सर हा प्राचिनतम विदेशी संवत् चीनी संवत्सरापेक्षा एक अब्ज पन्नास कोटी आठ्याण्णव लक्ष ब्याऐंशी हजार आठशे नऊ (०१, ५०, ९८, ८२, ८०९) वर्षे इतका पुरातन आहे. पुन्हा सृष्टी संवत्सराइतकीच आमची कालगणना सिमित नाही. त्याही पूर्वीची कल्पाब्द आणि ब्रह्म संवत्सराची कालगणना ऐकून विदेशी संवत्सरकर्त्यांच्या ऋदयाची गदी विदीर्ण होऊन जाईल. ही कालगणना कपोलकल्पित नाही. पूर्णतः प्रमाणबद्ध आणी परंपरागत पंचांगाच्या आधारावर मंडीत आहे. नविन संवत्सर सुरू करण्याचा अधिकार आमच्या धर्माने सामान्य व्यक्तिला दिलेलाच नाही. राज्याभिषेक घडलेल्या चक्रवर्ति सम्राटासच संवत्सर सुरू करण्याचा अधिकार आहे. संवत्सर सुरू करण्यापूर्वी सम्राटाच्या माथ्यावर एका पैशाचेही कर्ज असता कामा नये हा धर्म दंडक आहे.

हिंदू धर्म परंपरेने प्रमाणबद्ध केलेल्या प्रमुख कालगणना खालील प्रमाणे :-

नाव - वर्तमान वर्ष (ईसवीसन २००८)

१) कल्पाब्द = १, ९७, २९, ४९, १०९

२) सृष्टी संवत् = १, ९५, ५८, ८५, १०९

३) वामन संवत् = १, ९६, ०८, ८९, १०९

४) श्रीकृष्ण संवत् = ५२३४

५) युद्धिष्ठिर संवत् = ५१०९

६) महावीर संवत् = २५३५

७) विक्रम संवत् = २०६५

८) शालिवाहन = १९३०

९) कलचुरी = १७६०

१०) वलभी = १६८८

११) बंगला = १४१५

१२) हर्षाब्द = १३९९

१३) शिवशक = ३३५

हिंदू कालमापन पद्धती थोडक्यात खालील प्रमाणे प्रमाणबद्ध केलेली आहे.

१. चैत्र मास = आरंभ दिन २२ मार्च = एकूण दिन संख्या ३०/३१ दिवस

२. वैशाख मास = आरंभ दिन २१ एप्रिल = एकूण दिन संख्या ३१ दिवस

३. ज्येष्ठ मास = २२ मे = ३१ दिवस

४. आषाढ मास = २२ जून = ३१ दिवस

५. श्रावण मास = २३ जुलै = ३१ दिवस

६. भाद्रपद मास = २३ ऑगस्ट = ३१ दिवस

७. आश्विन मास = २३ सप्टेंबर = ३० दिवस

८. कार्तिक मास = २३ ऑक्टोबर = ३० दिवस

९. मार्गशीर्ष मास = २२ नोव्हेंबर = ३० दिवस

१०. पौष मास = २२ डिसेंबर = ३० दिवस

११. माघ मास = २१ जानेवारी = ३० दिवस

१२. फाल्गुन मास = २० फेब्रुवारी = ३० दिवस

वर्षातील सहा ऋतू पुढीलप्रमाणे...

१) ग्रीष्म = वैशाख + ज्येष्ठ

२) वर्षा = आषाढ + श्रावण

३) शरद = भाद्रपद + आश्विन

४) हेमंत = कार्तिक + मार्गशीर्ष

५) शिशिर = पौष + माघ

६) वसंत = फाल्गुन + चैत्र

फाल्गुन अमावस्या - छत्रपति संभाजी महाराज पुण्यतिथी

2009-03-25T10:08:00.000-07:00

पाडवा. हिंदुं नववर्ष दिन. या दिवशी हिंदु घरोघरी गुढ्या उभारतात. त्याची 'याद' मनात ठेऊन औरंगजेबाने आजची संध्याकाळ निवडली होती. की उद्या पहाटे या हिंदुंना - काफरांना त्यांच्या प्राणाहून प्रिय असणार्‍या राजाच्या मस्तकाचीच गुढी - भाल्यावर टांगवून मिरवून दाखवू.

बहादुरगडावर (मौजे पेडगाव, ता.श्रीगोंदा) संभाजी महाराजांची धिंड काढलेली होती. एका बोडख्या घाणेरड्या उंटावर संभाजी महाराजांना व कवि कलशांना उलटे बसवले होते. साखळदंडाने बांधलेले. त्या दोघांच्या अंगावर विदुशकासारखे झिरमिळ्यांचे चट्ट्यापट्टयाचे कपडे चढवलेले होते. गळ्यातील शिवरायांनी चढवलेली कवड्याची माळ उतरवून गुरांनाही सहन होणार नाही अशी काथ्याची पेंढी बांधलेली होती. दोघांच्याही डोक्यावर एखाद्या अट्टल गुन्हेगारांना बांधाव्यात अशा, कुराणमध्ये सांगितलेल्या आदेशानूसार इराणी लाकडी टोप्या बसवलेल्या होत्या. त्याच प्रमाणे 'तख्तेकुलाह' म्हणजे लाकडी फळ्यांचा खोडा मानेवर ठेऊन त्याला दोन्ही हात बांधलेले होते. त्या खोड्याला घुंगरे बांधलेली होती अन् त्यावर छोटी छोटी निशाणे चितारलेली होती.

अशी ती धिंड मोगली फौजेमधून काढलेली होती. मोगलांमध्ये ईदपेक्षाही उत्साहाचे वातावरण होते. दुतर्फा फौजेतील सैनीक महाराजांवर व कवी कलशांवर दगडे भिरकावीत होते. त्यांना भाल्याने टोचीत होते. त्यांचे नगारे वाजत होते, कर्णे थरारत होते. बारा ईमामांचे झेंडे फडकत होते. रायगडचा राजा, महाराजांचा व जीजाआऊचा शंभूबाळ आज रांडा पोरांच्या विटंबनेचा विषय झालेला होता.

पुढे औरंगजेबाने आपला मुक्काम तुळापूर येथे हालवला. इथे तुळापूरच्या संगमावर त्याला हिंदू राजास हलाल करावयाचे होते. संभाजी महाराजांची तेजस्वी नेत्रकमले काढण्यासाठी हशम सरसावले. रांजणातून रवी जशी फिरवावी, तशा त्या तप्त - लालजर्द सळया शंभू राजांच्या डोळ्यातून फिरल्या. चर्र चर्र आवाज करीत चर्येवरील कातडी होरपळून गेली. सारी छावणी थरारली पण संभाजी महाराजांच्या मुखातून आक्रोशाची लकेरही उमटली नाही. यामुळे औरंगजेबाचा पारा मात्र जास्तच चढला. कवि कलशाचेही डोळे काढण्यात आले.

बलिष्ठ शरीर यष्टीचा एक पठाण कविराजांच्या छातीवर बसला. दोघांनी त्यांचे पाय उसाचे कांडे पिळगटावे तसे मागे खेचले. दोघांनी आपल्या राकट हातांनी कविराजांची मुंडी धरली. त्या पठाणाने कविराजांच्या जबड्यात हात घातला. कविराजांचे मुख रक्ताने भरून गेले. त्या धटींगणाने कविराजांची जीभ हाताने बाहेर खसकन खेचली. एकाने ती वीतभर लांब बाहेर आलेली जीभ कट्यारीने खचकन छाटली. कविराजांच्या तोंडातून रक्ताचा डोंब उबळला. संभाजी महाराजांचीही जीव्हा अशीच छाटली गेली. पहाणार्‍यांचेही डोळे पांढरे पडले. असूरी आनंदाने आवघी छावणी गर्जत होती.

कवी कलशांवर होणारे अत्याचार ही जणू संभाजी महाराजांवर होणार्‍या अत्याचारांची रंगीत तालीमच असायची. संध्याकाळ झाली. शंभू महादेव खांबास घट्ट बांधून ठेवलेले होते. स्वाभीमानाने तळपत झळकणार्‍या तेजस्वी योग्यासारखे. ज्यांच्या तेजाने शेशही डळमळून जावा अशा तेजस्वी श्रीकृष्णासारखे. अविचल. अभेद्य ! आभाळात अभिमानाने मस्तक उंचावून बाणेदारपणे उभे असलेल्या रायगडाच्या टकमक टोकासारखे.

दोन दैत्य पुढे सरसावले. एकाने पाठीच्या वरच्या मणक्यापासून आणि दुसर्‍याने समोरून गळ्यापासून शंभूराजांच्या अंगात वाघनख्या घुसवल्या. त्या राक्षसांना जोर चढावा म्हणून कुराणातील आयते वाचले जात होते. रण वाद्यांचा दणदणाट होत होता. "दीन दीन" "अल्लाहो अकबर" च्या घोषात राजांची त्वचा डाळिंबाच्या टरफला सारखी सोलली जात होती. जास्वंदीसारखा लाल बुंद देह यातनांनी तळमळत होता. रक्ता मासाच्या चिंध्या होत होत्या. संपूर्ण देहाची चाळणी झाल्यावर मग फरशा व खांडे पेलत दोन गाझी (धर्मेवीर) पुढे आले. त्या दोघांचेही हात पाय असे अवयव एक एक करून तोडून टाकले. एकाने खांड्याचे धारधार पाते संभाजी राजांच्या मानेत घुसवले. व हळू हळू कुराणातील आज्ञेप्रमाणे 'हलाल' करीत शिर चिरत धडावेगळे केले !!!

स्वातंत्र्य सुर्या आता तरी प्रसन्न हो. हिंदु धर्माच्या रक्षणार्थ एक तेजस्वी राजा आज स्वातंत्र्य देवतेच्या वेदीवर आपली आहूती देत आहे. आता तरी प्रसन्न हो.....!!!

शंभूराजे आम्हाला माफ करा. ज्या धर्माच्या रक्षणार्थ तुम्ही स्वतःचे प्राण वेचलेत त्याच धर्मातील अभागे आम्ही, तुमच्या स्मरणार्थ वढू तुळापूरास जात नाही. तिथे तुमचे स्मरण करून २ साधी फुलेही वाहात नाही.

उलट आमच्यातीलच काही हिंदु तुमच्या नावाचा दुरूपयोग राजकारणात करून त्यावर आपली पोळी भाजत आहेत. ज्या धर्मासाठी आपण बलीदान केलेत त्या धर्मा विरोधात काम करीत आहेत. आणि आम्ही आभागे हे सर्व निमूट पणे पाहात आहोत. आम्हाला क्षमा करा. आम्हाला नर्कातही जागा मिळणार नाही....आम्हाला क्षमा करा.

नेताजी सुभाषचंद्र बोसांच्या जयंती निमित्त लिहिलेले काव्य

2009-03-18T21:03:00.000-07:00

साश्रू लोचन निरखीत असतात

का अनंत आकाशाला ?
भारत माता धुंडित आहे

आपल्या सुपुत्र सुभाषला ॥ धृ ॥

जीर्ण जर्जर खंडीत तन हीचे,

मन दुःखाने विषण्ण आहे ।
धुरकट धूसर किर्तीपताका,

सुस्वप्न चूर्ण-विचूर्ण आहे ।
गडद निराशा गर्तेत अंधारी,

शोधते ती प्रकाशाला ।
भारत माता धुंडित आहे

आपल्या सुपुत्र सुभाषला ॥ १ ॥

धन लांडग्यांनी मातृभूमीचा,

बाजार करून टाकला आहे ।
सर्व मर्यादा छिन्न विछीन्न,

परिवार खंड विखंड आहे ।
कौरव सगळे सूसंघटीत,

भीम अर्जून लढत आहे ।
पतनशीलांच्या मातृमनाची,

पीडा अपार असीम आहे ।
कोण करणार उद्धार हिचा,

कोण मिटवेल या आपत्तीला ।
भारत माता धुंडित आहे

आपल्या सुपुत्र सुभाषला ॥ २ ॥

एक अब्ज पुत्रांची आई,

दुःखी - दीन - व्यथित आहे ।
या अभाग्या मातेचे सुख,

तीच्या पुत्रांनीच हिरावले आहे ।
नाचत आहेत दैत्य घेरूनी,

कसाब - अफजल - दाऊद लफंगे ।
मातृभूमीच्या झोळीत भरले त्यांनी,

आर डि एक्स - स्फोटक - सुरूंगे ।
वंचित झाली दाहक स्मशानी,

मलयज शीतल सुवासाला ।
भारत माता धुंडित आहे

आपल्या सुपुत्र सुभाषला ॥ ३ ॥

आटत चालल्या प्रतिपळ सीमा,

गृहद्वार धगधगते आहे ।
स्वधर्मीय स्वकीयांवर हिंदूंची,

तरवार फिरफिरते आहे ।
राष्ट्रहितास्तव रक्त मागणारा,

सुमंत्रदाता आज कुठे आहे ?
आपल्या दुःखी मातृभूमीचा,

भाग्यविधाता आज कोण आहे ?
रोखेल जो या महानाशाला,

बदलेल विभाजन इतिहासाला ।
भारत माता धुंडित आहे

आपल्या सुपुत्र सुभाषला ॥ ४ ॥

संता नाही मान । देव मानी मुसलमान,,,

2009-03-17T21:35:00.000-07:00

संता नाही मान । देव मानी मुसलमान ॥ १ ॥
ऐसे पोटाचे मारिले । देवा आशा विटंबले ॥ २ ॥
घाली लोटांगण । वंदी नीचाचे चरण ॥ ३ ॥
तुका म्हणे धर्म । न कळे माजल्याचा भ्रम ॥ ४ ॥

अर्थ :-

संतसज्जनांचा सन्मान राखत नाही व मुसलमानांना देव मानतो. (१)
हे देवा, असे जे पोटाचे मारले आहेत, त्यांची आशेने विटंबना केली आहे. (२)
नीचांच्यापुढे लोटांगण घालतो व त्यांच्या चरणाला नमस्कार करतो. (३)
तुकाराम महाराज म्हणतात, जे कोणी आपण फार शहाणे असे समजून उन्मत्त झालेले आहेत, त्यांना धर्म अधर्म काही कळत नाही. (४)

वासुदेव बळवंत फडके

2009-03-16T21:42:00.000-07:00

" ज्या भूमीचे पोटी आपण जन्म घेतला, तिच्याच पोटी ही सर्व लेकरे झाली. त्यांनी अन्नान्न करीत उपाशी मरावे, आणि आपण कुत्र्याप्रमाणे पोट भरीत रहावे, हे मला पाहवले नाही आणि म्हणून ब्रिटिश सरकारविरूद्ध मी बंड पुकारले !"

"अहो माझ्या हिंदुस्थानवासी बांधवहो, तुमच्या कल्याणासाठी मी माझे प्राण पणास लावीत आहे. असा प्रयत्न करण्यातही मी काय पुरुषार्थ केला ? दधिची ऋषींनी आपल्या अस्थीही देवांच्या कल्याणासाठी नाही का काढून दिल्या ? तसेच माझे प्राण घेऊन तरी इश्वराने तुम्हांला सुखी करावे, अशी माझी त्याला प्रार्थना आहे !"

"मी मरून जाईन. पण या दुष्ट, प्रजाभक्षक, चांडाळ इंग्रजांना मेल्यानंतरही मी शांतता लाभू देणार नाही."

- वासुदेव बळवंत फडके
=====================================================================

:- राजघोषणा :-

"या उंच आणि सडपातळ शरीरयष्टीच्या, सरळ तरतरीत नाकाच्या, निळसर डोळ्याच्या, दाट दाढी आणि मिशा राखणार्‍या, इंग्रजी सफाईदार पणे बोलाणार्‍या, बंडखोरास (वासुदेव बळवंत फडकेस) पकडून देणार्‍या किंवा पकडून देण्यात सरकारला सहाय्य देणार्‍या कोणत्याही मनुष्यास एकूण चार सहस्त्र (हजार) रूपयांचे पारितोषिक घोषीत करण्यात येत आहे."

- मुंबई राज्यपाल

-:प्रति राज घोषणा :-

"मुंबईच्या राज्यपालाचे मस्तक जो आणून देईल त्याला दहा सहस्त्र (हजार) रूपयांचे पारितोषिक जाहीर करण्यात येत आहे

- पेशव्यांचा नवा मुख्य प्रधान - भाऊ साहेब (वासुदेव बळवंत फडके)
===================================================================
"मी व्याख्याने देण्यास सुरूवात केली. ती पुणे, पळस्पे, पनवेल येथे दिली. ती कितीकांजवळ असतील. पण उपयोग झाला नाही. ती झाडाच्या पानावर पडलेल्या पाण्याप्रमाणे ठरली. आमच्यापैकी बरेच हिंदी लोक मूर्ख आहेत. आम्हांला त्वरित फायदा पाहिजे ! पण त्यासाठी त्याग करायला नको."

"पुण्याचा खजिना लुटण्याची माझी योजना पुरी झाली होती. पण आयत्या वेळेला एका मुसलमानाने ती बाहेर फोडली. त्यामुळे तो बेत मला सोडून द्यावा लागला. त्यानेच सर्व हिंदुस्थानचा घात केला."

आद्यक्रांतिकारक वासुदेव बळवंत फडके यांची कोर्टात साक्ष.

देवाची चूक तुम्ही दुरुस्त करता काय ?

2009-03-15T21:58:00.000-07:00

तुमचा अभाव प्रगट केला ।
जवळील खुदा दूर बोभाइला ॥

एकबार अल्ला एकबार अल्ला ।
बाकी मग हैराण झाला ।
नाही भेटला अद्यापवरी ॥

खुदा माना पश्चिमेकडे ।
येर अवघे कां वोस पडे ॥

पांच वख्त खुदाचे झाले ।
बाकी वख्त काय चोरी नेले ?
तुमचे शास्त्र तुम्ही भुलले ।
देवासी केले एकदेशी ॥

आम्हासी म्हणतां पूजीता फत्तरे ।
तुम्ही कां ठेवीतां प्रेतावर चिरे ?
केवळ जे का मेले मढे ।
त्याची जतन करता हाडे ।
फुले गलेफ फत्तरावर चढे ।
ऊद तुम्ही पुढे जाळा ॥

खुदा मारितो मुरदाड देख ।
तुम्ही मारता ते पवित्र चोख ?
हिंदु मुसलमान दोन्हीही ।
खुदाने पैदा केले भाई ॥

हिंदूंना करता खुदा चुकला ।
त्याहुनि थोर तुमच्या अकला ॥

हिंदूस मुसलमान केला ।
गुन्हा लावला देवासी ॥

- संत एकनाथ

:-कसे रे तुम्ही मुर्ख ! अरे, देव तर सगळीकडे आहे. मुंगीच्या पायांतली घुंगर वाजली, तर तीही त्याला ऐकू जातील. तर मग तुम्ही बांग कशाला पुकारता ? तो पश्चिमेकडेच आहे ? बाकी दिशा काय ओस पडल्या ! नमजाच्या पाच वेळा देवाच्या, अन् बाकी काय सैतानाच्या ? आम्ही दगडाच्या पाया पडतों, म्हणून आम्हाला हसता. अन् मग तुम्ही प्रेताच्या पूजा कां करता ? त्यांच्यावर गलेफ कशाला ? माळा कशाला ? धूप कशाला ? एखादं जनावर आपल्या मरणानं मेलं, देवानं नेलं, तर ते नापाक. अन् तुम्ही मारलं तर ते पाक काय रे ? अरे, हिंदूही देवानं केले, अन् मुसलमानही त्यानचं घडवले. मग तुम्ही हिंदूंना कशाला बाटवता ? देवाची चूक तुम्ही दुरुस्त करता काय ?

पंडित नथुराम....

2009-03-14T19:26:00.000-07:00

"देशासाठी गांधीजींनी कष्ट झेलले हे मी केव्हाही मान्य करीन. लोकात त्यांनी जागृती उत्पन्न केली हे निश्चित. स्वतःच्या लाभासाठी असे त्यांनी काही केले नाही हेही तितकेच खरे आहे; पण अहिंसा प्रणालीत सर्व आघाड्यांवर आपले पराभव झाले, आपल्याला अपयश आले हे मान्य करण्याइतके गांधीजी प्रामाणिक नव्हते असे खेदाने म्हणावे लागते. गांधीजींपेक्षा कितीतरी मोठा त्याग केलेल्या दुसर्‍या काही बुद्धिमंत आणि समर्थ नेत्यांची चरित्रे मे वाचली आहेत. त्यातील काहींना मी स्वतः पाहिलेले आहे; पण ते काही असो. गांधीजींनी जी काही देशसेवा केली त्या देशसेवेपुढे आणी त्यासाठी गांधीजींपुढेही मी नतमस्तक होईन आणि मी त्यांना गोळ्या घातल्या त्यापूर्वी खरोखरीच आदराने त्यांना मी नमस्कार केला, नमस्ते म्हटले; पण देशाच्या या सेवकालाही देश विभागण्याचा, आमचे परमदैवत भग्न करण्याचा आणि तेही लोकांना फसवून, त्यांना धोका देऊन, मुळीच अधिकार नव्हता हे मी पुन्हा सांगतो; पण त्यांनी ते केले खरे. अशा अपराध्याला कोणी शासन करील असे न्याययंत्र अस्तित्वातच नव्हते. आणि या कारणासाठी गांधीजींवर गोळ्या चालविण्याचा मी निश्चय केला. कारण माझ्या मते तेच योग्य होते."

पंडित नथुराम विनायक गोडसे.

- नेताजी शुभाषचंद्र बोस -

2009-03-13T23:07:00.000-07:00

"आपणा हिंदुस्थानी लोकांना आपल्या स्वातंत्र्य लढ्यात शिवारायांच्या उदाहरणाचा कित्ता गिरवावा लागणार आहे. तो दिवस फार लांब नाही. हे अगदी निश्चित. परकीय सत्तेला हाकलून देण्यासाठी आपणास महाराष्ट्राच्या मार्गाने जावे लागणार आहे.

मला असे निश्चितपणे वाटते की शिवाजी, शिवाजी, शिवाजी आणि शिवाजी हाच आपला आदर्श असला पाहिजे कारण शिवाजी हेच आपले ध्येयवाक्य, शिवाजी हाच आपला पथदर्शक दीप आणो शिवाजी हाच आपणास वैभवाकडे नेणारा विमानचालक (पायलट) आहे."

"गोरा माणूस माझे बुट पॉलिश करताना पाहताना मला सर्वांत जास्त आनंद वाटतो."

नेताजी सुभाषचंद्र बोस. (केंब्रिज, १२ नोव्हेंबर १९१९)

शिवजयंती - फाल्गुन वद्य तृतीया (शके १५५१)

2009-03-12T19:55:00.000-07:00

शिवजयंती.

हिंदुपदपादशाहीच्या 'मंत्राची' जयंती.

जिजाऊ आऊसाहेबांच्या 'शिवबाची' जयंती.

तानाजी रावांच्या 'मैतराची' जयंती.

बाजी प्रभूंच्या 'प्राणाची' जयंती.

कवीराज भूषणाच्या 'सरजा शेर शिवराजाची' जयंती.

सह्यदेवतेच्या अन् दर्या भवानीच्या 'उपासकाची' जयंती.

समर्थ रामदास स्वामींच्या 'शिवकल्याण राजाची' जयंती.

शंभुबाळाच्या आबासाहेबांची 'म्लेंछक्षयदीक्षितांची' जयंती.

राष्ट्रपुरूषाची जयंती.

स्वातंत्र्यवीर सावरकरांच्या 'हिंदुनृसिंहाची' जयंती.

शाहिराच्या डफावर कडाडणार्‍या वीररसाची जयंती.

कलियुगातील भगिरथाची जयंती.

महाराष्ट्राच्याच नव्हे तर अवघ्या हिंदुस्थानच्या अस्मितेची जयंती.

छत्रपति शिवाजी महाराजांची जयंती.

नव्हे - नव्हे ही तर महाराष्ट्र मनाच्या महादेव ईश्वराचीच जयंती.

राम राम न म्हणे त्याचा गाढव मातापिता....

2009-03-12T11:07:00.000-07:00

पोटासाठी खटपट करिसी अवघा वीळ ।

राम राम म्हणता तुझी बसली दातखीळ ॥ १ ॥

हरीचे नाम कदाकाळी कारे नये वाचे ।

म्हणता राम राम तुझ्या बाचे काय वेचे ॥ २ ॥

द्रव्याचिया आशा तुजला दाही दिशा न पुरती ।

कीर्तनासी जाता तुझी जड झाली माती ॥ ३ ॥

तुका म्हणे ऐशा जीवा काय करू आता ।

राम राम न म्हणे त्याचा गाढव मातापिता ॥ ४ ॥

अर्थ :-

अरे, तू आपल्या पोटाकरिता सर्वकाळ मेहनत करतोस पण रामनाम घेण्याविषयी तुझी दातखीळ बसते. (१)अरे, तूझ्या वाचेला हरिचे नाम कधीही येत नाही. ते नाम घेतल्याने तुझ्या बापाचा काही खर्च होतो काय ? (२)द्रव्य मिळविण्याच्या आशेने हिंडण्यास दहा दिशा देखील तुला पुरत नाहीत आणि कीर्तनास जावयाच्या वेळी तुझ्या शरीराची माती जड होते की काय ? (तुझा देह जड होतो की काय ?) (३)तुकाराम महाराज म्हणतात, असल्या जीवांना काय करावे ? जे कोणी रामनाम म्हणत नाहीत त्यांचे आईबाप गाढव आहेत असे समजावे. (४)

शेर शिवाका छावा............

2009-03-08T00:07:00.000-08:00

संभाजी महाराजांचे नाव राजकारणांत गोवून अत्यंत किळसवाणे राजकारण सध्या खेळले जात आहे. शिवाजी महाराजांचे आणि हिंदूत्वाचे काहीही लागेबांधे नाहीत, संभाजी महाराजांचे बलिदान हिंदुत्वाशी संबंधीत नाही हे देखील आम्हाला शिकवले जात आहे, आर्य आणि हिंदुस्थानचा काहीही संबंध नाही, ते तर बाहेरून इथे आले आहेत - लुटारूंसारखे - हे देखील शाळेतून शिकवले जात आहे. ब्रिटीशांनी लिहिलेला खोटा इतिहास आपल्याला शिकवला जात आहे. आपलाच इतिहास आपल्यालाच शिकवणारे इंग्रजी डावपेच सर्वार्थाने यशस्वी ठरले जात आहेत.कोटी कोटी हिंदुहृदयहार संभाजी महाराजांचा आणि हिंदुत्वाचा काही संबंध नाही, हे सांगण्यासारखे निर्लज्ज राजकारण आपल्या डोळ्यादेखत घडत आहे. या निमित्त शाहीर योगेश यांचे काव्यस्मरणं करणे उचीत ठरेल, ज्यातून संभाजी राजांचे धगधगीत चरित्र डोळ्यांसमोरून झळकून जाते.

देश धरमपर मिटनेवाला शेर शिवाका छावा था ।
महा पराक्रमी परम प्रतापी एक हि शंभू राजा था ।

तेजः पुंज तेजस्वी आँखे निकल गयी पर झुका नही ।
दृष्टी गयी पर राष्ट्रोन्नती का दिव्य स्वप्न तो मिटा नही ।
दोनो पैर कटे शंभू के ध्येय मार्ग से हटा नही ।
हाथ कटे तो क्या हुआ ? सत्कर्म तो छुटा नही ।
जिव्हा कटी खुन बहाया धर्म से सौदा किया नही ।
गर्व से हिन्दू कहने मे कभी किसीसे डरा नही ।
राम कृष्ण शालीवाहन के पथ से विचलीत हुवा नही ।
शिवाजी काही बेटा था गलत राह पर चला नही ।
वर्ष तीनसौ बीत गये शंभू के बलिदान को ।
कौन जिता कौन हारा ? पुछ लो संसार को ।
कोटी कोटी कंठो मे तेरा आज गौरव गान है ।
अमर शंभू तू अमर हो गया तेरी जयजयकार है ।
भारत माँ के चरण कमल पर जीवन पुष्प चढाया था ।
है दूजा दुनिया मे कोई जैसा शंभू राजा था ?

-- शाहीर योगेश --

कोण तूं रे, कोण तूं ?....

2009-03-07T09:14:00.001-08:00

'महाराज' या शिवशाहीर बाबासाहेब पुरंदरे यांच्या ग्रंथातून साभार :-

कालिकेचे खड्ग़ तूं ? की इंदिरेचे पद्म तूं ?

जानकीचे अश्रु तूं ? की उकळता लाव्हाच तूं ?

खांडवांतिल आग तूं ? की तांडवांतिल त्वेष तूं ?

वाल्मिकीचा श्लोक तूं ? की मंत्र गायत्रीच तूं ?

भगिरथाचा पुत्र तूं ? की रघुकुलाचे छत्र तूं ?

मोहिनीची युक्ति तूं ? की नंदिनीची शक्ति तूं ?

अर्जुनाचा नेम तूं ? की गोकुळीचे प्रेम तूं ?

कौटिलाची आण तूं ? की राघवाचा बाण तूं ?

वैदिकाचा घोष तूं ? की नीतिचा उद् घोष तूं ?

शारदेचा शब्द तूं ? की हिमगिरी नि:शब्द तूं ?

की सतीचे वाण तूं ? वा मृत्युला आव्हान तूं ?

शंकराचा नेत्र तूं ? की भैरवाचे अस्त्र तूं ?

की ध्वजाचा रंग तूं ? वा बुद्धिचा श्रीरंग तूं ?

कर्मयोगी ज्ञान तूं ? की ज्ञानियांचे ध्यान तूं ?

चंडिकेचा क्रोध तूं ? की गौतमाचा बोध तूं ?

तापसीचा वेष तूं ? की अग्निचा आवेश तूं ?

मयसभेतिल शिल्प तूं ? नवसृष्टिचा संकल्प तूं ?

द्रौपदीची हांक तूं ? प्रलंकराचा धाक तूं ?

गीतेतला संदेश तूं अन् क्रांतिचा आदेश तूं !

संस्कृतीचा मान तूं अन् आमुचा अभिमान तूं !

सार्थ महाराजांची आरती........

2009-03-06T09:16:00.001-08:00

जय देव, जय देव, जय जय शिवराया ।
या, या अनन्य शरणां, आर्या ताराया ॥ धृ ॥

अर्थ :-
हे शिवराया तुझा जयजयकार असो. तुझ्याशी अनन्य शरण झालेल्या आर्यांचे (भारतीयांचे) तारण करण्याकरता, त्यांच्यावरील आलेल्या संकटांचे निवारण करण्याकरता तु ये. (धृवपद)

आर्यांच्या देशावरी म्लेच्छांचा घाला ।
आला आला सावध हो शिवभूपाला ।
सदगदीता भूमाता दे तुज हाकेला ।
करुणारव भेदूनी तव हृदय न का गेला ॥ १ ॥

:- या आर्यभूमीवर इस्लामचे आक्रमण आले आहे त्या मुळे हे भूमीच्या पालनकर्त्या शिवराया तू सावध हो. सद्गतित कंठाने ही भूमाता तुजला आळवत आहे. हा करुणाघन असा आवाज तुझे हृदय भेदून टाकीत नाही काय ? (१)

श्रीजगदंबा जी तव शुंभादीक भक्षी ।
दशमुख मर्दूनी ती श्रीरघुवर संरक्षी ।
ती पूता भूमाता, म्लेंच्छा ही छळता ।
तुजविण शिवराया तिज कोण दुजा त्राता ॥ २ ॥

:- शुंभ निशुंभ यांचे निर्दालन करणारी ही जगन्माता. दशानन रावणाचे मर्दन करुन या जगदंबेचे रक्षण श्रीरामांनी केले. असे सपूत ही भारत माता प्रसवली. अशी ही भारतमाता इस्लामच्या छळाने गांजून गेलेली आहे. हे शिवराया तुझ्या शिवाय दुसरा तारणहार या मातेला कोण आहे बरे ?

त्रस्त आम्ही दीन आम्ही, शरण तुला आलो ।
परवशतेच्या पाशी मरणोन्मुख झालो ।
साधुपरित्राणाया, दुष्कृती नाशाया ।
भगवन भगवदगीता सार्थ कराया या ॥ ३ ॥

:- अतिशय त्रस्त झालेले आम्ही दीन लोक तुझ्या शरणास आलेलो आहोत. पारतंत्र्यामुळे आम्हाला मरणकळा आलेली आहे. संत सज्जनांच्या संरक्षणाकरता दैत्यांच्या नाशाकरता परमेश्वर अवतार घेतो असे गीतावाक्य आहे. श्रीकृष्णाचे हे वाक्य सार्थ ठरवण्याकरता हे शिवराय तुम्ही या. (३)

ऐकुनिया आर्यांचा धावा महिवरला ।
करुणोक्ते स्वर्गी श्री शिवनृप गहिवरला ।
देशास्तव शिवनेरी घेई देहाला ।
देशास्तव रायगडी ठेवी देहाला ।
देश स्वातंत्र्याचा दाता जो झाला ।
बोला तत् श्रीमत् शिवनृप की जय बोला ॥ ४ ॥

:- आर्यमंडळाचा पृथ्वीवरील धावा ऐकून स्वर्गाधिष्ठीत तो शिव राजा गहिवरुन गेला. या देशासाठीच तो शिवनेरी गडावर जन्म घेता झाला अन् देशासाठीच रायगडावर देह ठेवता झाला. या देशाला स्वातंत्र्य प्रदान करता झाला.अशा शिवराजाचा जयजयकार करा. बोला, छत्रपती शिवाजी महाराज की जय ! (४)

:- स्वातंत्र्यवीर सावरकर - :